دو سازوكار سه ضلعي براي خروج از انفعال هسته‌اي

يكي از نكاتي كه مي توان به آن توجه كرد و البته بايد از آن استقبال كرد ، اين واقعيت است كه در دولت و پارلمان واقعيتي افزايش يافته است كه اكنون عملاً در راستاي يكديگر هستند. جالب اينجاست كه حتي در ماه هاي اخير ، اتهامات مختلفي عليه كساني مطرح شده است كه عليه رستاخيز برجام اظهار نظر كرده اند.
واقعيت و آنچه روز به روز در حال اثبات است اين است كه وقتي افرادي مانند من اين كلمه را تحت عنوان بازداشت تكرار مي كنند ، ما ديدگاه واقع بينانه اي داريم و معتقديم كه خشونت در حال افزايش است و گاهي اوقات به طور مصنوعي ايجاد مي شود. مي شود و گروه هاي مختلف در داخل. و در خارج از ايران و حتي برخي از قدرتها به ويژه ، از بحران ايران در جهان امروز استفاده مي كنند ، اما بازندگان اصلي اين فشارها افرادي هستند كه هزينه افزايش فشار خارجي ، يعني تحريم ها را مي پردازند. بنابراين ، بر اين اساس ، ايران و آژانس بين المللي انرژي اتمي بايد سازوكاري براي تجديد روابط خود ارائه دهند. يعني آنها بايد سازوكار جديدي براي رفع نگراني هاي هر دو طرف ايجاد كنند.

من معتقدم كه دولت فرصتها را هدر مي دهد و به وضوح در جلسات سازمان ملل و حتي در سخنراني رئيس جمهور عملاً هيچ طرح يا برنامه اي وجود ندارد كه بتوان مشكلات سياسي خارجي ايران را مورد بحث قرار داد. بنابراين مي بينيم كه بعد از همه اين جلساتي كه آقاي اميرعبداللهيان داشت ، تنها چيزي كه از جلسات بيرون آمد تشديد تنش بين ايران و حتي كشورهاي اروپايي و حتي تنش بين ايران و آژانس و … بود. به با اين وجود ، تنها توضيحي كه مي تواند از اين شرايط به دست آيد ، از دست دادن فرصت ايده آل ديپلماتيك در بزرگترين گردهمايي جهان است كه امسال برگزار مي شود. اين به اين دليل است كه ايران هنوز برنامه مشخصي براي موضع گيري فعال در برابر تحولات سياسي مرتبط ندارد. بنابراين ، به نظر مي رسد كه دولت آقاي ريس بايد دو برنامه داشته باشد تا دو مكانيسم از بين اين دو برنامه ايجاد كند كه به حل مشكلات كشور كمك كند. اولين برنامه بدست آوردن مكانيزم مناسب با سازمان است. ايران و آژانس بين المللي انرژي اتمي سابقه طولاني دارند و روابط ايران و آژانس بين المللي انرژي اتمي به هيچ وجه مختل نمي شود.

ايران سالها نظارت آژانس بين المللي انرژي اتمي را پذيرفته و با وجود سالها تغيير ، سالها آن را حفظ كرده است. ايران تنها كشوري در جهان است كه اين همه بازرسي را پذيرفته است و اكنون نمي توان اين روابط را به راحتي رها كرد. بنابراين ، آنها بايد مكانيزمي براي رفع برخي نگراني هاي ايران داشته باشند. اولين نگراني اين است كه از سياست زدگي آژانس جلوگيري كنيم. از زماني كه هنينن معاون البرادعي بود ، آمريكايي ها سعي كردند گزارش هاي آژانس بين المللي انرژي اتمي را از نظر سياسي تغيير دهند. مورد دوم اين است كه اين رابطه صرفاً فني است و بازرسان آژانس بين المللي انرژي اتمي ، كه گاهي اوقات به منظور ايجاد فضاي رسانه اي عليه ايران ، به سرويس هاي اطلاعاتي كشورهاي خود يا حتي به رسانه ها ، مانند رويترز گزارش مي دهند. فقط IAEA بمانيد سومين و مهمترين مسئله اين است كه بايد مكانيزمي ايجاد شود تا اطمينان حاصل شود كه آژانس بين المللي انرژي اتمي ضمن محكوميت فعاليتهاي مخرب و جاسوسي عليه برنامه هسته اي ايران ، با كمك قدرتهاي بين المللي با استفاده از ماموريت آژانس ، به رژيم صهيونيستي اطمينان مي دهد. به براي اقدامات مخرب و مخرب.

مناقشه اي كه در تاسيسات كارجا به وجود آمده بر سر اين موضوع است. اين سازوكار بايد بين ايران و آژانس بسته شود و از سوي ديگر ، ايران بايد روابط فني لازم را با آژانس بين المللي انرژي اتمي حفظ كند و با پيشرفت در بازسازي هيئت مديره آژانس بين المللي انرژي اتمي ، رابطه ايران و آژانس بين المللي انرژي اتمي و پذيرش بازرسي ها افزايش مي يابد. گام بعدي ايران انتقال بورژوازي به مكانيزم مثلثي ديگر با طرفين است. آنچه ايران بايد قبل از نشست شوراي امنيت انجام مي داد. به عبارت ديگر ، بايد محور اصلي سخنراني رئيس جمهور و توصيه آقاي اميرعبداللهيان باشد. اين سازوكار كه برنامه ايران براي احياي برجام است ، بايد شامل سه جنبه يا نگراني اصلي ايران باشد كه در دولت فعلي نيز وجود دارد.
اول ، جلوگيري از اختلال گفتار به معناي تعيين زمان بندي در قلب مكانيسم است.
دوم ، شفاف سازي جنبه عملي بحث تحريم ها. يعني ايران بايد از لغو تحريم ها در عمل اطمينان حاصل كند.
ثالثاً ، از ثبات و ثبات قرارداد احتمالي اطمينان حاصل كنيد. هر سه نگراني ايران از يك سابقه تاريخي ناشي مي شود كه متأسفانه به زماني برمي گردد كه آمريكايي ها و به ويژه دولت ترامپ و حتي دولت اوباما تحريم ها را اجرا نكرده بودند. بنابراين ، ايران بايد دو مكانيسم مثلث ارائه دهد كه مي تواند به طرح يا برنامه اي تبديل شود كه حضور ايران در جامعه بين المللي را به حضور فعال تبديل كند. مي بينيم كه آقاي اسلامي براي مراحل جديد كارخانه به روسيه سفر كرده است. وقتي روس ها نيروگاه بوشهر را به ايران دادند ، 11 سال تأخير داشتند و ايران براي بيش از 11 سال به 2500 تكنسين روسي در بوشهر دستمزد داد.

تأخير در كار روسيه ادامه داشت و در مراحل بعدي ، موافقت نامه هايي با روسيه مجدداً امضا شد ، بدون اينكه براي عموم روشن شود كه تجربه كارخانه بوشهر تكرار نخواهد شد. من سفر سياسي آقاي اسلامي به روسيه هستم و يك سفر فني نيست. از نظر فني ، انتقادات جدي به روابط هسته اي ايران و روسيه وجود دارد ، در حالي كه آقاي اسلام بايد درك كند كه موضوع اصلي كشور در حال حاضر روابط ايران و آژانس بين المللي انرژي اتمي است و به همان اندازه كه ايران و آژانس بين المللي انرژي اتمي بر سازوكار معتبري توافق ندارند. ممكن است. تخريب و مداخله عوامل مخرب مانند رژيم صهيونيستي در حال افزايش است.

* عضو پارلمان
چاپ شده در روزنامه آرمان ميلي در پنجشنبه 08 اكتبر 1400